Biography

ความเป็นมาของแบร์การ์เด้น

เป็นโปรเจคเพลงพ๊อพแนวทดลองของ "จูน โสมสิริ แสงแก้ว" ซึ่งอาจจะไม่คุ้นชื่อนัก เธอสนใจดนตรีมาแต่เด็กๆ เพราะที่บ้านมีพี่ชายที่ชอบเล่นกีตาร์และฟังเพลง จึงร้องขอให้พ่อพาไปเรียนกีต้าร์คลาสสิค ด้วยความชอบในศิลปะด้วย จึงเลือกเรียนต่อที่คณะนิเทศน์ศิลป์ฯลาดกระบังในสาขาภาพยนตร์ และในช่วงที่เป็นนักศึกษาปีแรกนั้นเธอจึงมีโอกาสได้ทำวงดนตรีสมใจ โดยได้เห็นจากประกาศรับสมัครมือเบสที่ลงในแม๊กกาซีนเพลงที่เธอติดตามชื่อ Generation Terrorist ซึ่งนำเสนอเพลงแนว Alternative หรืออินดี้จากต่างประเทศซึ่งกำลังใหม่มากอยู่ในสมัยนั้น เธอได้ติดต่อไปและได้เป็นสมาชิกของวงนั้น เริ่มจากเป็นเพียงวงดนตรีเล็กๆจากกลุ่มนักศึกษาหญิงต่างสถาบัน ที่รวมตัวเพื่อเล่นดนตรีและทำเดโมเพลงโดยตั้งชื่อวงกันว่า "ซับใน" ในที่สุดพวกเธอก็ได้เข้าสังกัดและออกเทปเป็นครั้งแรกในปี 2538 ซึ่งเป็นช่วงที่วงการเพลงในบ้านเรากำลังเฟื่องฟูและมีค่ายเพลงเกิดขึ้นมากมายทีเดียว หลายคนที่ติดตามช่วงนั้นอาจจะเคยคุ้นชื่อวงกันบ้าง

วงซับในนั้นเดิมมีสมาชิกสามคน คือ "อ้อ" มือกีตาร์ "นดา" มือกลอง และ "จูน" รับหน้าที่เล่นเบส ขณะที่ออกเทปอัลบั้มแรกได้มี "จิ๊บ" ดุสิตา ซึ่งเป็นดารานักแสดงที่มีชื่อเสียง เข้าร่วมในตำแหน่งร้องนำด้วย สำหรับการเริ่มต้นได้ออกผลงานในวงการดนตรีเป็นครั้งแรกถือว่าทำได้ไม่เลวนัก ถึงแม้จะมีเพลงที่วงซับในแต่งเองอยู่เพียงหนึ่งเพลง โชคร้ายที่เศรษกิจเกิดทรุดตัวทำให้ค่ายเพลงต่างๆต้องปิดตัวลง วงซับในจึงกลับมามี 3 คนตามเดิม จูนยังคงทำเดโมใหม่ๆกับวงต่อไป

ปี 2540 กับการเป็นนักศึกษาปีสุดท้าย จูนได้ทำภาพยนต์สั้นเรื่อง "เรื่องเล่าของเผ่าพันธุ์" ด้วยเทคนิคอะนิเมชั่นแบบตัดกระดาษขยับเป็น Thesis ก่อนศึกษาจบ ซึ่งได้รับรางวัลภาพยนต์สั้นยอดเยี่ยมจากอาจารย์ปยุต เงากระจ่าง ในงานประกวดภาพยนต์สั้นของมูลนิธิหนังไทยที่จัดขึ้นปีที่สอง ในช่วงเรียนจบใหม่ๆเดโมของวงซับในก็คืบหน้าไปเรื่อยๆแล้ว โดยเธอเป็นคนเขียนเนื้อร้องและทำนองเองถึง 9 เพลง วงซับในจึงออกเทปเป็นครั้งที่สองในปี 2542 กับ undertone records สังกัดอินดี้ที่ให้อิสระในการทำงานมากขึ้น เพลงของซับในได้ปลุกกระแสวงการเพลงอินดี้ขึ้นมาบ้าง แต่ก็สมาชิกอีกสองคนในวงก็เลือกที่จะหยุดทำวงต่อ จูนจึงหันมาทำงานเพลงในรูปแบบคนเดียวและใช้ชื่อว่า Bear-Garden ( แบร์การ์เด้น) ในที่สุด

สิ้นสุดการตามหาสังกัด ปี 2543 จูนและเพื่อนๆในแวดวงจึงร่วมกันก่อตั้งค่ายเพลงอินดี้เล็กๆชื่อ Panda Records ที่เธอเป็นคนออกแบบโลโก้ด้วย ในตอนแรกเริ่มเป็นการออกอัลบั้มรวมเพลงจากศิลปินอินดี้หลากหลายกลุ่มก่อน เพราะเป็นการดีที่จะได้แนะนำศิลปินใหม่ๆ เพื่อผู้ฟังจะได้ทำความรู้จักและติดตามต่อไป ซึ่งก็มีเพลงของเธอด้วยอยู่ในนั้น เธอใช้เวลาเขียนเพลงใหม่ๆขึ้นอีก ทำการบันทึกเสียงและโปรดิวซ์กันเองจนสำเร็จเป็นอัลบั้มเต็มชุดแรกออกในปี 2544 มีชื่อชุดว่า I'm a gardener ซึ่งเธอยังลงมือทำมิวสิควีดิโอซิงเกิ้ลแรก La La is Love เป็นการ์ตูนอะนิเมชั่นด้วยตัวเอง หลังจากนั้นก็ออกผลงานในชื่อ Bear-Garden มาตลอดทุกปี มาจนปลายปี 2548 อัลบั้มชุดที่ 4 ชื่อ Love is sweet suicide นับเป็นอัลบั้มเต็มล่าสุด

ผลงานของแบร์การ์เด้นได้เดินทางไปไกลถึงคอเพลงอินดี้ในต่างประเทศ จึงได้มีโอกาสไปแสดงคอนเสิร์ตอยู่บ่อยครั้ง เช่นที่ญี่ปุ่น, ฝรั่งเศส, เยอรมัน, เวียดนาม, กัมพูชา, มาเลเซีย...

และเมื่อมีเวลาว่างเธอก็ยังคงทำงานเพลงที่เธอชอบต่อไป

text by opkcomputer



There can occasionally be a taint of condescension in Western appreciation of Asian pop artists, especially when the artists in question are female. (Not all supposed fans of Shonen Knife were sincere in their appreciation, and a surprising number seemed unaware of how much of the band’s songwriting and image was a deliberate stylistic choice.) However, for all of the unapologetic cuteness in Bear-Garden’s music, this twee pop act from Bangkok, Thailand, led by singer/songwriter Somsiri Sangkaew, has no sense of amateurishness or “so wrong it’s right” strangeness in its expertly deployed indie pop. Some points of comparison include Architecture in Helsinki, Sufjan Stevens, the Envelopes, the Go! Team, and the Flaming Lips, all of whom share Sangkaew’s sonic playfulness and
disinclination toward easy stylistic pigeonholing. Sangkaew’s first major musical experience was as bassist in the all-female trio Subnai, who had a string of pop hits in Thailand in the late ’90s. Following that band’s breakup, Sangkaew started Bear-Garden (her private phrase for a messy, lived-in room) as a solo project with 2001’s I’m a Gardener, followed by 2003’s Mercy Killing, 2004’s Blue Traveler, and 2005’s Love Is Sweet Suicide.
Stewart Mason, All Music Guide

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More