15.1.52

วันนี้..ยุ่ง.. (เรื่องขี้ๆ) 08/01/09




วันนี้การดำเนินชีวิตแต่เช้าก็ดูเหมือนวันอื่นๆ แต่ทุกวันนั้นไม่เคยเหมือนกันซักวันว่าไหม ใช่..ไม่มีวันไหนที่เหมือนกันทุกวันหรอก เรื่องเดิมๆ น่ะใช่ แต่มันไม่เหมือนเดิมหรอกใช่ไหม เออ..

คือวันนี้ดื่มนมไปช่วงเช้าแทนข้าว เราเองเป็นประเภทเป็นมิตรกับนมมาตั้งแต่เด็ก
ยายเคยเล่าว่า ตอนเด็กๆ ข้าวไม่ค่อยจะกินหรอก ยายบอก โตมาได้เพราะนมนะเนี่ย
เราไม่มีอาการแพ้นม ขี้แตก เหมือนที่เคยได้ยินว่าเวลาคนแพ้นม จะดื่มไม่ได้เลย
ขี้แตกทันที เราก็ไม่ได้คิดอะไรว่าจะมีอะไร..หลังอาหารเที่ยง เท่านั้นแหละ ข้าวคำสุดท้ายยังไม่ทันเคี้ยวละเอียด ขนลุกเกรียว..รีบเก็บจานทำทีเนียนๆ จะมาเข้าห้องน้ำ
บ๊ะ..ดันมีคนตัดหน้าเข้าไปก่อน พยายามตั้งสติข่มใจอย่างเต็มที่ “ต้องไหวๆๆๆ”
นาทีนั้นทรมานมากเลยแหละ คิดไปแล้วว่าถ้าขี้รดกางเกงจะทำอย่างไรต่อไป
และแล้วส้วมก็ว่าง เรารีบรุดไปปล่อยของทันที อย่างที่แบบโล่งใจหายทรมาน วันนี้แปลกดื่มนมแล้วขีี้แตก หรือจะเป็นเพราะอย่างอื่นที่กินไป ครุ่นคิดอยู่ว่าเมื่อวานตอนเย็นกินอะไรเข้าไปวะ แต่ก็ช่างเหอะ มันขี้ออกมาแล้วนี่
หันไปกดชักโครก เสียงชักโครกมันไม่ครูกกกกกกกกลงไปเหมือนก่อนนี่สิ มันดังครุก ครุก เหมือนไม่สบายใจที่จะดูดของเสียของเราซะอย่างนั้น เห็นเริ่มผิดสังเกตก็ใจไม่ดี และแล้วน้ำในชักโครกมันก็ สูงขึ้นๆ ๆ ๆ เรื่อยๆ เราก็นึกในใจ จ๊าก..อย่านะเว้ย
อนาคตการทำงานของกูจบสิ้นในวันนี้แน่ เพราะส้วมนั้นเป็นส้วมแสนสะอาดตลอดเวลา กระเบื้องสีขาว ไม่เคยมีกลิ่นอับเลย หรือวันนี้มันจะมีลวดลายสีเหลืองเกลื่อนไปทั่ว
แต่เราก็ระงับใจทันไม่ให้คิดลบมากไปกว่านี้ เราจึงค่อยๆ กล่อมโถส้วมให้มันค่อยๆ กลืนเข้าไป
“ จงลงๆๆ ” และทันใดนั้นน้ำก็ค่อยๆ ลดลงไปจนถึงจุดที่ปลอดภัย จนเกือบเกลี้ยงโถ ถ้าแค่ฉี่
ก็คงไม่มีปัญหา แต่นี่ขี้ ขี้แตกด้วย มันก็เลยเป็นปัญหา มีเศษสิ่งตกค้างอยู่เป็นจำนวนมาก
เออ..จำได้แล้วเมื่อวานกินอะไร
ทำไงต่อดี ลองกดอีกรอบ..น้ำก็ค่อยๆ สูงขึ้นๆๆ และลดระดับลงไปจนเกือบเท่าเดิม รอบที่สอง
แล้วดูเหมือนว่าเศษสิ่งนั้นมันจะไม่ลดลงเลย แล้วกว่าจะรอให้น้ำมันลดในการกดน้ำแต่ละครั้งมันกินเวลาเป็นนาทีทีเดียว เราก็เลยตัดสินใจปิดส้วมเลย เดินมาบอกแม่บ้าน แม่บ้านบอกว่า “ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกันค่ะ ตั้งแต่อยู่มามันไม่เคยเป็นแบบนี้” เราเลยไปบอกพี่ที่เป็นหัวหน้าแผนกเรา เลยจัดการเขียนป้ายกัน
ด้วยปากกาเมจิกสีแดง “ ห้ามเข้า ห้องน้ำชำรุด” และอีกอัน “ No Entry “ เพราะวันนี้มีชาวต่างชาติมาประชุมกันซะด้วย ห้องน้ำชายมันต้องผ่านห้องน้ำหญิงไปก่อน
มีคนบอกว่า เดี๋ยวแขกเห็นภาษาไทยอย่างเดียวแล้วคิดว่ามันแปลว่า “ เชิญเข้าห้องนี้ “ จะยุ่ง
เลยต้องเขียน 2 ป้าย ใหญ่โตเลย ทางฝ่ายจัดซื้อเลยโทรไปสอบถามราคาบริการดูดส้วม และหาทางแก้ปัญหากันไป เราเองก็ใจไม่ค่อยดีเหมือนขี้เรามันก็ยังอยู่ในนั้น ส่งมันไม่ถึงฝั่งมันไม่สบายใจ สุดท้ายฝ่ายจัดซื้อหิ้วถุงๆ นึงมา “ ใช้โซดาไฟไปก่อนแล้วกัน ”
เรารีบบอกว่า “เดี๋ยวหนูทำเองพี่..” แกเลยบอกว่า ใส่ไปเท่านี้นะ เราก็เลยวิ่งรี่รีบไปใส่ โถส้วมมีฟองฟ่อดออกมาเหมือนน้ำโซดา เราวิ่งออกมาถามอีก “ต้องกดชักโครกไม๊พี่”
“ กดๆ แต่ระวังมันระเบิดนะ “ ตายเป็นตายวะ และเราก็ “ กด “ ด้วยใจระทึก ครุก ครุก น้ำฟองฟ่อดเขยิบระดับขึ้นมาพอปริ่มๆ ชักโครกแล้วก็หยุด นิ่ง..
เราถอนใจ และปิดฝาชักโครก ล้างมือและเฝ้ารอ ผ่านไปเกือบนาที “ ครูกกกกกกกกกกกกก “
อ้า..สำเร็จแล้ว เหมือนความกังวลถูกปลดปล่อย นกร้องร่าเริง แมวออกมาเต้นระบำ
เราจัดการชำระล้างโถส้วม และเช็ดจนสะอาดเอี่ยม และออกมารายงานว่าทุกอย่างโอเค
ให้คนอื่นๆ ไปลองใช้บริการกันได้ ( แต่ไม่รับประกันความปลอดภัย ) วันๆ นึง นี่ มีเรื่องที่คาดเดาไม่ได้เข้ามาไม่รู้กี่เรื่อง
อย่างวันนี้ที่เราต้องขลุกอยู่ในส้วมนานกว่าทุกวัน เพราะเรื่องที่คาดเดาไม่ได้นี่แหละ
จงเตรียมใจเอาไว้ว่า……ซักวันอาจเป็นคุณณณณณณณๆๆ ๆ ๆ (เอ็คโค่)
เตรียมรับมือกับมันให้ดีก็แล้วกัน ขอให้โชคดี

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More