14.7.51

จดหมายบำบัด


วันนี้ดันไปค้นพบกล่องไม้ซึ่งข้างในบรรจุจดหมาย ไดอารี่ และโปสการ์ดเก่าๆ ตั้งแต่สมัยละอ่อน

บ้างก็เป็นเราเขียนให้ตัวเอง เพื่อนเขียนให้เรา เราเขียนให้เพื่อน คนที่ปลื้มเรา และคนที่เราแอบปลื้ม มีแม้กระทั่งจดหมายที่่เขียนเสร็จแล้วแต่ยังไม่ได้ส่ง
พอเปิดออกมาเท่านั้น ก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลย นั่งอ่านอยู่นั่น เปิดอันนั้นดูอันนี้
สมัยโน้น (เหมือนจะนาน เหมือนจะแก่) การเขียนอะไรถึงกันมันช่างแสนคลาสสิก ซึ่งวิธีอื่นๆ ดูจะเทียบไม่ได้เลย
เราเป็นคนนึงที่ชอบเขียนมาก เขียนไดอารี่จริงจัง ละเอียดละออ รายละเอียดต่างๆ ความรู้สึกทั้งหลายทั้งปวงอัดแน่นเต็มพรืดไดอารี่ พอจะจำอารมณ์ของการติดการเขียนไดอารี่ได้ คล้ายๆ เรื่องราวในนั้นเป็นเรื่องที่พูดคุยกับใครไม่ได้ทั้งหมด เหมือนเรามานั่งคุยกับตัวเองวิเคราะห์ตัวเอง ปลอบใจ ด่า กังวล สงสัย ให้กำลังใจตัวเองไป แต่ที่แน่ๆ เมื่อจบการเขียนในแต่ละวัน มันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนอารมณ์ความรู้สึกถูกโอนถ่ายพลังไปสู่หน้ากระดาษจนหมด จนรู้สึกโล่งใจ สำหรับเราการเขียนเหมือนเป็นการบำบัดอย่างหนึ่งไปเลย
เข้าใจว่าการเขียนจดหมายถึงกันก็คงจะเป็นประมาณนี้ คิดดูเวลาที่เราได้รับจดหมายจากใครๆ ก็เหมือนเราได้รับรู้ความรู้สึกในตอนนั้นของเขาด้วยเหมือนกัน คลาสสิกจะตาย อีกอย่างก็คือความตื่นเต้นดีใจเวลาที่คุณบุรุษไปรษณีย์เอาจดหมายมาส่งให้หน้าบ้าน มันดีใจยังไงก็ไม่รู้ เพราะใจมันจะเต้นแรงขึ้นนิดหน่อยเวลาที่ได้รับจดหมาย มาจนถึงทุกวันนี้ที่อะไรๆ มันเร็วปรื๋อปรู๊ดปร๊าด ก็ถือเป็นความสะดวก แต่..เราก็ยังอยากได้จดหมายอยู่ จดหมายหรือโปสการ์ด หรืออะไรก็ได้ที่ประทับตราไปรษณีย์มาแถวๆ สแตมป์ แล้วมีชื่อเราอยู่บนนั้น แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นแคตตาล็อคสินค้าจากห้าง ก็ยังดีใจ
เขียนมาถึงตรงนี้ ใครก็ได้ที่ใจดีและมีเวลาและอยากเขียนจดหมาย ช่วยส่งมาให้เราหน่อยนะ อยากได้
แล้วเราจะตอบกลับไป..จริงๆ นะ

จูน
153 รามคำแหง 26/2 หัวหมาก บางกะปิ กรุงเทพฯ 10240

*ภาพประกอบจาก wikipedia 
A cover carried on a 1932 first flight in the north woods of Canada, with a cachet and franked with both a regular and airmail stamp.

0 ความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

คิดยังไง..หรือจ๊ะ / what you think ?

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More